Średniowieczna warownia, barokowa siedziba magnacka i neogotycka rezydencja — każda z tych odsłon pozostawiła ślad w dziejach zamku w Kórniku. Jego historia obejmuje ponad sześć stuleci, a zgromadzone tu zbiory pozwalają spojrzeć na przeszłość nie tylko przez pryzmat architektury.

Za najstarsze znane pisemne świadectwo dotyczące budowli uchodzi zapis z 31 października 1426 roku. Umieszczono go w księdze konsystorskiej, a dotyczył porozumienia w sprawie ukończenia prac budowlanych. Odkryte pozostałości drewnianych fundamentów sugerują jednak, że początki założenia mogą być jeszcze wcześniejsze i sięgać 1419 roku.

Od siedziby obronnej do narodowej spuścizny

Pierwszy zamek wzniesiono w XV wieku dla rodu Górków. Miał charakter gotyckiej twierdzy, lecz wraz ze zmianami właścicieli zmieniał się również jego wygląd. Barokowy etap dziejów rezydencji wiąże się z legendą Białej Damy. W XIX wieku Działyńscy nadali budowli neogotycki charakter, a także stworzyli bibliotekę i zgromadzili w niej cenne zbiory.

Ostatnim właścicielem majątku był Władysław Zamoyski, który przekazał go Narodowi Polskiemu. Zamek przetrwał wojny i zachował się w całości; należy dziś do najstarszych nieprzerwanie istniejących zamków Wielkopolski. Nadal przyciąga uwagę architekturą, w której odbija się długa historia rezydencji.

Źródło: facebook.com/Poznan.travel